Şerên Amerîka yên li heremê ne tenê şerê li Yêmenê li dijî Husiyan e. Ne tenê dijî Husiyan Parastina Siûdiye jî. Eniya şerên Amerîka ya li Rojhilata Navîn firetir e. Şerê Îsrîlê ya li dijî Hamasê, Şerê Îsrîlê ya li dijî Hîzbullahê, Şerê Amerîkayê ya li Iraqê li dijî Heşdî Şabî û Şerê Amerîkayê ya li dijî Îranê ye.
Ya girîng hêza navxweyî ye. Hêza gel ya navxweyî ji bo parastinê nebe nabe. Mînaka Erebîstana Siûdî li ber çavan e. Li gel ku derfetên herî mezin di destê wî de heye jî bi leşkerên berhevkirî yên bi pereyan tu ancamên berbixêr bi dest naxe.
Bi rêbaza nedayina vîzeyê ya ji bo Serokê Filistînê Mehmud Ebas dertê holê ku Donald Trump piştgiriya siyaseta qirkirinê ya Benyamin Netanyahu dike. Bi dayina vîzeyê ya Serokkomarê Îranê Mesud Pezejkiyan û Wezîrê Karên Derve yê Îranê Abbas Arakçî jî hewl dide di navbera wan û hêzên Parastina Rejîma Îranê de dubendiyê kûr bike.
Bi destpêka Şerê Amerîka û Îsraîlê ya li dijî Îranê re bandora Husiyan ya li heremê zêdetir derket pêş. Li ber Îranê şerê Îsraîlê kir û bi maşekan êriş bir ser Îsrîlê. Bi van kiryarên xwe bandoreke bêdeng di nava cîhana sûnî de ava kir.
Heke di vê serdema dostaniya Erdogan û Trump de Senatorê Komarparêz yê Amerîkayê Rick Scott dertê qadê û dibêje “Tirkiye ne dostê Amerîkayê ye” ev gotin ne gotine kesekî û ne jî helwesta kesekî tîne ziman
Di binê vê de îmza Wezîrê Karên Derve yê Sûriyeyê Şeybanû û payebilindên îstîxbarata Îsraîlê hene.
Atmosfera şerê Amerîka-Îsraîl û Îranê heta cihek rengê Peymana Mekkeyê diyar dike. Lê daneyên din yên şênber jî hene. Ev dane dikarin hê pirtir hedefa Peymana Mekkeyê zelal bikin.
Belkî îro ev korîdora Serokê Amerîkayê Donald Trump bê wate bixuye. Dibe ku hinek vê bûyerê wek bûyereke ji rêzê destnîşan bikin. Lê ne wisa ye.