
Fikara Tesîrstendinê
Dema ku nivîskar di bin siya navên giran ên beriya xwe de bimîne, têkeve fikaran ku ew tiştên ku yên beriya xwe dubare dike, ev tişt li ser nivîskarên nû zexteke psîkolojîk çêdike.


Dema ku nivîskar di bin siya navên giran ên beriya xwe de bimîne, têkeve fikaran ku ew tiştên ku yên beriya xwe dubare dike, ev tişt li ser nivîskarên nû zexteke psîkolojîk çêdike.

Ew wêneyên we yên di çarçoveyan de her yek kulîlkek bû, me bi nihêrtinê bêhn kir û em derbasî ber weynekî din bûn, me ew bêhn û silava ji weyneyekî stendibû, teslîmî weyneyekî din kir.

Ne bi gulekê re bihar tê û ne jî bi sekinandina şer re wê her tişt di cih de çareser bibe; lê di heman demê de divê mirov ji bîr neke kulîlka berfînê ku berfê qul dike û serî hildide, dibe mizgîniya biharê.

Çima û çawa xweseriya berheman kêmtir dibe û berhem hemû dişibin hev. Berhemên ku mirov dibêje qey ji hev cihê ne jî, tê dîtin ku ji heman qalibî derketine

Li hemberî bêhêvîtiyê giran û jixwebawer tevdigerin. Di wêne de bi tenê qehremanek, pêşengek tune ye, sê fîgur hene, her sê jî qehreman in, dimeşin û tevdigerin.

Ji Peterê di salên 1860î de heta, ‘Ez pişteke birîndar im’ a di salên 1994an de û heta ‘ pişta dayika min bûye xerîte, şûna qemçîyên nevîçirkên Jontirkan’ her tim ev pişt birîndar bû

Ziman ne bi tenê amûrek e ku tiştekî bigihîne cihekî din. Ziman ew zemîna piralî ye ku fikir tê de zîl dide, rastî di wateyê de şênber dibe, feraset û hişmendiya mirovî lê geş dibe.

Li hin qadên wekî medya û hunerê binihêrin, hun ê bibînin ku nêrînên mêtinger û dagirker bi rêyên medya û hunerê hewl dane wekî meseleya hêkên pepûkê çanda gelê kurd xerab bikin

Qonaxên dîrokî û tiştên hatine serê civakan yek bin û bişibin hev jî; divê hunera wan gelan jî xwe bigihînin hev, ji tecrûbeyên hev sûdê werbigirin, agirê berxwedana xwe bi helbest, stran û awazên xwe geştir bikin.

Dema mirovên pêşîn xwestin bûyeran bi alavên hêza xwezayê, Xweda, ruh û hebûnên pîroz zelal bikin; bingeha mîtolojiyê danîn ku mirov dikare bibêje mîtolojî helbestên pêşîn in.

Ji bo kurdan nivîsandina bi zimanekî din pirek bû ku gelê kurd bikaribe hawara xwe bigîhine cihekî, tunelek bû ku bikaribe ji wê derê daxwaz û peyama xwe bigihîne gelek cih û koman.

Bi vegotin û giraniya xwe jî tîr bû. Ji ber vê tîrbûna xwe bêyî ku ji kesekî, tiştekî, komekê û hêzekê destûrê werbigire; hemû kesan bi yekdengî li hev kir ku Ehmed Huseynî Şêxê helbestê ye.

Nivîskarên ku ji dêvila zimanê gelê xwe û bi zimanê mêtinger, dagirker û ‘pispor’ên wêjeyeke dîtir dinivîsin jî şîretan li wêjeya bi zimanê gelê te dikin. Di dawiya dawîn de, ev hemû, hewldan û derbên ji derve ne û di kategoriya ‘dermal’ê de ne.

Asîmîlasyon ne tenê wekî qelskirin û helandina ziman û çandê ye. Divê were zanîn ku ji danîna daran heta xwarin û vexwarinê ew her wekî qijnikan dixwaze xwînê bimije.

Dayika Berfo jê re dibêje “Kulîlk hêviyê direşînin” û tekane rêya rizgariyê ji vê rewşê hêvî ye; ew jî qanih dibe ku bi netirsîna ji striyan û bi hêviyê ew dikarin ji vê rewşê rizgar bibin.

Kurdbûna xav an jî ya ku bi genetîka wê hatiye lîstin, divê baş were nirxandin. Ji ber ku a niha li Rojhilata Navîn, kurdbûn ji nasnameyeke şexsî wêdetir, nasnameyeke kolektîf û îdeolojîk e.