Ji perspektîfa psîkiyatriyê, ziman ne tenê serrişteya ragihandinê ye; ew, yek ji wan amûrên sereke ye ku mirov bi rêya wê xwe nas dike, hestên xwe îfade dike û têkiliya xwe bi kesên din re ava dike.
Ji nêrîna psîkolojî û civaknasiyê ve, ziman ne tenê serişteya axaftinê ye. Ziman rêya nasnameyê, bîranînê, îfadekirina hestan û avakirina têkiliyên biewle ye. Mirov bi zimanê xwe derd, tirs, evîn û hêviya xwe hêsantir nav dike.
SPOT: Bêdengbûna çekan bû destpêkek girîng. Lê başbûna derûnî pêvajoyek dirêj û piralî ye. Ew bi ewlehî, dad, wekhevî, piştgiriya civakî û xizmetên tenduristiyê yên gihiştbar re dikare were xurtkirin. Di dawiyê de, aştî tenê nebûna şer nîne. Aştî ew e ku mirov neçar nebe jiyana xwe di bin tehdîd û bêpêşbîniya domdar de derbas bike.
Jin ne tenê parêzvana çandê ye; ew yek ji bingehên sereke ye ku tê de hafizaya kesane dibe ya malbatê, hafizaya malbatê dibe ya civakî û hafizaya civakî dibe beşek ji nasnameya gel.
Parastina zimanê kurdî li malê, rêxistina komên xwendinê, çalakiyên ciwanan, parvekirina zanînê, piştgiriya ji jinan re û alîkariya malbatên di tengasiyê de ne tenê karên çandî ne. Ev di heman demê de karên parastina derûnî û xurtkirina girêdana civakî ne.
Di encamê de, şêweya siyasî ya ‘îslametiya tirkî’ ne tenê çarçoveyek baweriyê ye; ew pergalek e ku di kurdan de îtaetê diafirîne, nasnameyan ava dike û birînên psîkolojîk dide der. Têgihên sosyo-psîkolojîk ên ku li vir tên nîqaşkirin amûrên baş in ji bo têgihîştina vê rewşê.
Yên li stadyûmê ne, ji yên ku hûn difikirin nêzîktirî klînîkê ne. Hûn dikarin sloganê bi kar bînin; hûn ê bibihîzin û hûn ê neçar bimînin ku bersiv bidin. Ev aloziya hundirîn aram dike, tenêtiyê sivik dike û bêyî ku wê tepeser bike dibe alîkar ku hêrs kêm bibe. Ev rewş dikare were birêvebirin. Lêbelê, rewşa hişyariya domdar berdewam dike. Leza adrenalînê rewşek hişyariya kronîk e ku bandorê li xew, balkişandin û berxwedanê dike.
Dema ku Kurdek diaxive, ew tecrûbe dike ku ew çiqas bi hêsanî dikarin ji hêla psîkolojîk ve werin manîpulekirin. Ziman, muzîk, malbat, bîr, Newroz, wêje, hevgirtina siyasî û şîna civakî rûmetê vedigerînin. Ew mirovan dikin yek da ku hêzê ji rewşek bêhêziyê vegerînin. Bi awayekî, xwe-pejirandina çandî ne tenê bi siyasetê ve girêdayî ye, lê di heman demê de bi aramiya psîkolojîk ve jî girêdayî ye
Ji perspektîfeke psîkoanalîtîk ve, henek pir caran wekî pencereyên ramanên tepeserkirî yên civakan xizmet dikin. Mirov bi mîzahê gelek tiştan diyar dikin ku ew zehmet dibînin ku rasterast bibêjin. Ji ber vê yekê, hin henek ne tenê mirovan dikenin, lê di heman demê de aşkere dikin ka kîjan pêşdarazî di binhişê civakê de berdewam dikin.
Dema em behsa Mihemed Arif Cizîrî dikin, divê wî tenê wek hunermendekî kevn nenirxînin. Ew ji bo derûniya kurdan hê jî xwedî wateyeke saxker e. Ji aliyê derûnnasî û psîkiyatriyê ve, civakên ku bi şer, koçberî, qedexekirin û windabûnê re rû bi rû mane, di hundirê xwe de trawmayên hevpar hildigirin.
Kurdî ne tenê zimanek e, di heman demê de, pergalek e ji bo birêxistinkirina hestan. Çanda devkî, stran, çîrok û şêweyên rojane yên axaftinê alîkariya mirovan dikin ku jiyana xwe fêm bikin û birêxistin bikin. Lawaziya vê pergalê jî veguhastina hestan dijwar dike. Di dîrokê de, polîtîkayên asîmîlasyonê ne tenê ziman hedef girtiye, her wiha bandor li nasname û entegrasyona psîkolojîk jî kiriye.
Pirsgirêka kurdî ne tenê nîqaşek siyasî ye. Ew di heman demê de meseleyek tenduristiya derûnî ya civakî, trawmaya nifşan a navbera nifşan û rûmeta mirovan e. Şîfaya psîkolojîk a girseyan tenê dema ku zimanên wan werin naskirin, li nasnameyên wan were rêzgirtin û zarokên wan bê şerm mezin bibin mimkun e.
Ya ku îro pêwîst e ne afirandina têgihên nû ye, lê fêmkirina kûrahiya hişê komelî ye. Civakek ku bi sedsalan trawma û berxwedan di nav xwe de hilgirtibe, nikare bi gotinên kurt û şertên sînorkirî were razîkirin. Çareserî tenê dema ku di asta psîkolojîk de jî hesteke rastîn a ewlehî û wekheviyê diafirîne, dikare mayinde be.
Di gelek çîrokên jiyana kurdan de, ev mijara çarçoveyê navendî ye. Kurd bi nifşan di dewletên cuda û pergalên civakî yên cuda de jiyane, pir caran wekî hindikahî hene, pir caran di nav tengezariyên siyasî de asê mane, carinan koçberiyê dijîn û li Ewropayê di şert û mercên dîasporayê de dijîn. Ev nayê vê wateya IQya bilindtir. Lê belê, ew dikare bibe sedema rastiyek jiyanê ku jêhatiyên nasnameyî û civakî (ku di civakên nûjen de girîng in) pir zû û bi awayekî pir pratîkî tev li dike.
Ji bo gelê kurd, Newroz ne tenê bihar, kevneşopî û efsane ye; ew roj e ku civak dibêje ‘em hîn jî dijîn’. Ji ber vê yekê her sal agirê Newrozê tê vêxistin, da ku bê gotin ‘ruhê berxwedanê nemiriye û namire’.
Çalakiyên kurdan û daxuyaniyên siyasî gelek cuda ne. Dema ku bi aqilane werin organîzekirin, ew çavkaniya hêz û serkeftina demokratîk in û rûmeta kolektîf xurt dikin....
Rojava ne tenê ji zehmetiyên madî, lê di heman demê de ji stîgmaya psîkolojîk a domdar jî dikişîne. Heta ku ew damxeya ha berdewam bike, êş dê xuya bibe, lê sedemên wê dê veşarî bimînin.
Faktorek navendî û pir caran şaş tê fêmkirin, girêdana nêzîk a di navbera gel û gerîla de ye. Ji hêla psîkolojîk ve, ev di serî de avahiyek kolektîf e ku parastin û wateyê peyda dike, ne tenê avahiyek leşkerî.
Mirov her gavê naxwazin li ser ‘têgihîştina takekesî’ bifikirin, lê rewşek gefê wan neçar dike ku wê bikin. Niha pirsa sereke ev e: Çima dewlet vî zimanê gefê hildibijêre? Em nikarin bi pêbawerî ‘niyetên derûnî’ yên kesan teşhîs bikin, lê em dikarin armancên psîkolojîk ên vê forma siyasî jî bibînin.
Pirsgirêka kurdan li Tirkiyeyê bi salan e ji perspektîfên siyasî, ewlehî, hiqûqî û aborî ve tê nîqaşkirin.
Trawma birîneke psîkolojîk e: pergala demarî dikeve rewşek hişyariya zêde, moda şer, revîn, an cemidandinê.
Welat bi hestekê dest pê dike. Ew bi dengekî nizm dibêje ku ez xwebûna xwe me, ez ewle û xuya me.
Neo-Osmanîzm siyaseteke hestên bilind e. Ew ji sembolên kevnar sûd werdigire, behsa mezinbûna rabirdûyê dike û di demên xetereyê de soza parastinê dide.
Zimanê dayikê ji amûreke ragihandinê pir zêdetir e. Ew mifteya yekem a cîhana ku mirov distîne û pêkhateyeke navendî ya nasnameya takekesî û kolektîf e.