Anha, xetereya sereke ne tunebûna komîsyon û binlijneyan e. Ew hatine avakirin. Xetereya sereke ew e ku qonaxa ewlehiyê li pêş e. Lê qonaxa siyasî û demokratîk li paş dimîne. Mijar ne avakirina lijneyan e. Mijar avêtina gavên pratîk in.
Ji bo vê yekê pirsa me divê ne, ‘Çima çek bêdeng bûn?’, ‘Çi bê kirin ku êdî hewceyî bi çekan nemîne?’ be. Ev du pirs her çiqas nêzîk bin jî, di bingeha xwe de cuda ne.
Tirkiye îro dikare dîroka xwe dubare bike an jî qonaxeke nû ava bike. Eger yekperestiya nasnameyê bibe bingeha siyaseta neteweyî, pirsgirêk dê bi navên nû vegere. Lê eger bingeh bibe pirrengî, wekhevî, azadiya nasnameyê û jiyana hevpar, wê demê kurd û tirk wek du gelên hevpar ên civakeke demokratîk dikarin bijîn.
Ev zagon wê bibe mifteya vekirina rêya azadbûna civaka kurd û civakên Tirkiyeyê. Bi vê gavê, deriyê Komara Demokratîk tê vekirin.
Heta ku ev ziman neyê bikaranîn ew ê neyê fêmkirin, heta ku ev ziman neyê bikaranîn ew ê nebe zimanekî hevpar. Wekî din jî zimanê tirkî, erebî û farisî ji bo Kurdan ne zimanên hevpar in, zimanên desthilatdariyê û zilmê ne.
Diyalektîka tirkiyeyîbûn û kurdistanîbûnê ne diyalektîka hev tunekirinê yan hev lawazkirinê ye. Ew hev xurtkirin û temamkirin e.
Ji bo ku ev pêvajo bi ser bikeve, divê di serî de tecrîda li ser Îmraliyê were rakirin, statuya siyasî û hiqûqî ya Ocalan were pejirandin û Ocalan wekî serokê gelê kurd were nasîn û bi zimanekî rêzdar nêzîkî wî bibin. Tenê bi vî rengî dikare were gotin ku em ber bi aştiya rastîn ve diçin.
Amedsporê di heman demê de di warê rêxistinkirina civakê û di birêvebirina civakê de mînak û nimûneyên girîng nîşanî me da.
Di civak û xwezaya kurdan de ji bo vê çareserkirina pirsgirêkan û bicihanîna pêwîstiyên civakê, çavkaniyên cewherî yên xwezayî û mirovî hene. Bi tenê li benda rêxistinkirinê ne û ji bo vê rêxistinkirinê jî ne pêwîst e em li benda gavavêtina dewletê an desthilatdariyê bimînin.
Di bihara îsal de giyanê nû yê vejînê û helwesta serîrakirina xwezayî bi coş û hêza gelê Kurdistanê gihîşt asta herî bilind. Di 8ê Adarê de jinan bi vîneke têkoşer bihar pêşwazî kir. Ew serîrakirina jinan hêz da Newroza 21ê Adarê ku wekî cejna vejîna gelên bindest û gelê kurd tê pîrozkirin. Biryardarî, giyanê têkoşer û helwesta bi vîn ku ji 8ê Adarê û Newrozê hatibû wergirtin, di 4ê Nîsanê de gihîşt lûtkeya xwe.
Di rapora hevpar de binavkirina pirsgirêkan û rê û rêbazên çareserkirina pirsgirêkan ji gelek aliyan ve kêm e. Mînak, di raporê de pênasekirina hemwelatiyekî azad a hiqûqî nehatiye nîqaşkirin an tespîtkirin; behsa mafê ziman û jiyandina çandî nehatiye kirin.
Tirkiye, Îran, Sûriye û Iraq her çiqas ji bo serdestiya Rojhilata Navîn bi hev re di nav şer û nakokiyan de bin jî, di mijara maf û hiqûqên kurdan de her tim li hev tên û li dijî kurdan bi hev re tevdigerin. Ev tifaqa li dijî kurdan zêdetirî sedsal e didome: kurd tên tunehesibandin, mafên kurdan tên binpêkirin, kurd bi komkujiyan tên kuştin, kurd tên girtin û koçberkirin.
Di van rojan dawî de, li Tirkiyeyê geremoleke ecêb heye. Hema bêje her roj di derheqê şaredariyên CHPê de dozên nû tên vekirin û herî dawî derbarê Îmamoglu de jî doza sîxurtiyê hat vekirin.
Salek di ser pêvajoya aştî û demokrasiyê re derbas bû. Her çend geşedanên vê pêvajoyê ne bi temamî li gorî pêwistiyên pêvajoyên bin jî, bi pêşengî û înîsiyatîfa Ocalan gelek gav hatin avêtin.
Li ser vexwendina Bahçelî ku Birêz Abdullah Ocalan bê meclîsê û banga fesihkirina PKKê bike, salek derbas bû. Vexwendina Dewlet Bahçelî ne tenê ji bo ku Abdullah Ocalan banga fesihkirina PKKê bike bû.
Geşedanên ku ji cotmeha 2024an vir ve di hêla siyasî û civakî de di mijara kurdan de pêk tên, ji aliyê birêz Ocalan ve wekî damezirandina "Aştî û Civaka Demokratîk" hat binavkirin.
Ev analîz, destana Binevşa Narîn û Cembelî Mîrê Hekarî ya wêjeya devkî ya kurdî li gor prensîbên trajediya modern a Arthur Miller, ku di gotara wî ya “Tragedy and the Common Man” (1949) de hatine...
Li Asyayê û Rojhilatê Navîn rojên dîrokî têne jiyîn. Mixabin ev dîrok dê ne bi awayekî erênî bê bibîranîn. Dê wekî trajediya mirovahiyê bê bibîranîn.
Tifak bi wateya xwe ya ferhengî mirov dikare bêje ku ev pevy ji bo lihevkirin û lihevhatinê tê bikaranîn. Bi taybetî jî lihevkirina di navbera dewletan an civakan de yekitiyê bi xwe re ava dike.
Ev rojên ku di Rojhilata Navînde tên jiyîn ne rojên ji rêzê ne.
Di pirsgirikên civakî de rê û rêbazên çareseriyê li gor armancan cuda dibin. Ku armanc domandina zilm û zordariya desthilatdaran be; rê demogojî ye, rêbaz jî peyva ‘xwişk û biratî’yê ye.