
‘Serdema Cinawiran’
Tevî hemû hewildan, gavên bicesaret û nêzîkatiyên çareseriyê yên Rêber Apo û Tevgera Azadiyê, zihniyeta statûkoparêz û siyaseta dewletê pêvajoyê li demê belav dike.


Tevî hemû hewildan, gavên bicesaret û nêzîkatiyên çareseriyê yên Rêber Apo û Tevgera Azadiyê, zihniyeta statûkoparêz û siyaseta dewletê pêvajoyê li demê belav dike.

Heke gel bi xwe li her tax, gund û bajarî xwe rêxistin neke, li dora hev kom nebe û nebe xwedî biryar, ti peyman û yasa nikarin azadiyê biparêzin. Hêza herî mezin ne destxetên li ser kaxizan in, hêza herî mezin xelk û gelê birêxistinbûyî ye.

Nobetên ku li dijî van çeteyan di çarçova Kampanya Rabin de tên girtin, sazkirina mertalê exlaqî û polîtîk e li nav dilê civakê. Dema ku dayik, bav, ciwan û cîran bi destê hev digirin û bi şev û roj li kuçeya xwe nobetê digirin, ew peyamek kûr didin hêzên serdest: "Ev kuçe bêxwedî nînin, ev ciwan û zarok bêxwedî nînin!"

Dema ku exlaq hat rizandin û polîtîka ji nav civakê hat derxistin, civak dibe weke girseyeke bêhiş ku her kes dikare wê ber bi aliyê ku dixwaze ve bikişîne. Çareseriya vê xetereya mezin ne di gilîkirin, xemgînî an jî tenê di temaşekirinê de ye. Çareserî rasterast di xwe-birêxistinkirinê de ye.

Krîza pergalî ya ku îro li cîhanê heye, êrişeke rasterast e li ser nirxên komunal ên ku li dora jinê teşe girtine. Sîstema kujer a modern, çavê xwe berdaye xweza, aborî, ax û jinê. Di encamê de, civakek tê afirandin ku ji cewherê xwe hatiye dûrxistin, rûbirûyî koletiyeke kûr hatiye kirin û di nav ezperestiyê de hatiye eciqandin.

Yek ji xalên herî girîng ku divê em wekî civak û medya rast fehm bikin, wateya "Entegrasyona Demokratîk" e. Ev fikir, li hemberî modelên dewletê yên kevn û hişk ku sedsalekê tenê şer û pirsgirêk hilberandin, wekî rêyeke sêyemîn dertê pêşiya me.

Di plana AKPê de, li şûna pîvanên hemwelatibûna azad û demokratîkkirina sîstemê, xalên mîna kontrola edlî, sirgûnkirina rêveberên rêxistinê bo welatên sêyemîn û cezakirina siyasî derdikevin pêş. Ev nêzîkatî, li şûna çareseriyê, polîtîkayên eskerî yên salên 90î di qalibekî nû de zindî dike.

Mêtinger, li erdnigariya ku dagir kiriye, bedena jinan mîna nexşeyekê li ser dide cirîdan û ji xwe re bi kar tîne û dikişkişîne. Wê bedenê hem weke axeke ku divê bê fetihkirin, hem jî weke "xenîmetekê" dibîne. Ji bo mêtinger, beden ne tenê cihê tundiyê ye; ew qadeke şer e ku serdestiya mêtingeriyê rasterast li ser tê avakirin.

Ji bo ku pêvajoyek bi ser bikeve, divê civakî bibe. Dema em dibêjin civakî bibe, em behsa xwebirêxistinkirina civakê dikin ku ev bi rêya sazûmaniya demokratîk çêdibe. Siyaseta demokratîk divê ku civakê bi rêxistin bike, araste bike, bike xwedan înîsiyatîfa guhertin û veguhertinê.

Rêber Apo di parêznameyên xwe de van hêzan weke aparatên Gladyoya NATOyê bi nav kir. Heta civakê giş tevî dewletê hişyar kir û got; wê ev cinawir li we vegere. Despêkê di şerê li dijî gelê kurd de ji aliyê dewleta tirk ve hatin bikaranîn.

Rayedarên dewletê li ser van daxuyaniyan bi devê Devlet Bahçelî dîsa peyamek da. Bahçelî di civîna koma partiya xwe de got: "Bêyî were derengxistin lazim e qanûn bên çêkirin." Gotineke pêşiyên kurdan heye, dibêje; xweş xeber e lê min ne bawer e.

Efrîn îman e. Efrîn hebûn û heqîqet e. Efrîn zeytûnên tehmxweş e. Efrîn serketina mezin e. Efrîn Newroz e. Efrîn ar û agir e. Efrîn bi xelkê xwe Efrîn e. Bêyî xelkê xwe sêwî û êtîm bû, stûxwar bû.

Bi hezarê salan e ev war û ax ji me re bûye hêlîn, war û welat. Keys û derfet e ku em bikaribin bi qewînkirina yekîtiyê nîrê koledariyê heta ebed bişkînin û azad bibin.

Piştî întihara biguman a Epstein a li girtîgehê sala 2019an û bi şikayeta bi dehan qurbaniyên vê torê qismek vê qirêjiyê aşkere bû. Di vê de çalakiya li ser medyaya dîjîtal "Me too" jî bi bandor bû. Tê de serokên berê yên Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê, monarkên Ewropayê, sînemager, milyarder, stranbêj bi sedan kes di nav belgeyan de navê wan derbas dibin.

sala 2026an li Tirkiyeyê wekî saleke krîtîk xuya dike. Nîşan dide ka nîqaşên li ser aştî û demokratîkbûnê wê encamên berbiçav bidin an na. Pêvajo ji aliyekî ve ji hêla rêxistin, daxwaz û vîzyona paşerojê ya civaka kurd û ji aliyê din ve jî ji hêla vîzyona hêza siyasî ya Tirkiyê ve wê teşe bigire.

Salên 70yî, mîna gelek deverên cîhanê, bayê şoreşê li Tirkiye û Kurdistanê jî da.

Komara Tirkiyeyê hebûna xwe li ser înkar û qirkirina kurdan û tevahî gelan ava kir. Lê bi saya têkoşîn û rêwîtiya zêdetirî 50 salî ya Apoyî ev siyaset derbeyên mezin xwarin.

Pêşketinên li Rojhilata Navîn careke din bûne mijara sereke ya siyaseta navneteweyî. Îro roj di rojevê de plana serokê Amerîkayê Donald Trump a li ser Xezayê heye.

Vaye meclisa li Tirkiyê jî ji bo serdema nû deriyê xwe vekir. Yanê bi vî awayî ji ser pêvajoya ku em kurd weke Aştî û Civaka Demokratîk bi nav dikin re, salek derbas bû.

Kurd tevî hêzên dost, azadîxwaz û şoreşger di hemû platforman de doza azadiya fizîkî ya Rêberê Gelê Kurd Rêber Apo dikin. Azadiya wî weke vebûna deriyê azadiyê ji bo xwe dibînin.
Li ser çareseriya pirsên siyasî yên Tirkiye û Kurdistanê nîqaş û nirxandin dewam dikin. Pêvajoya Aştî û Civaka Demokratîk ku bi înîsiyatîfa Rêber Apo pêş dikeve rojeva esasî ye. Lê pêvajo xitimiye.

Ferman di hiş û hafizeya gelê Kurd de cihekî xwe yê bi êş, bi azar û kovan heye. Bi sedan salan e serdestan bi nivîsandina fermanan xwest kok li me Kurdan biqelînin, me qir û tine bikin.

Ez dixwazim di vê nivîsa xwe de li ser pêvajoya aştî û civaka demokratîk binivîsim. Lê ew ê bala nivîsê zêdetir li ser ‘komîsyon’ê be.

“Çûn, vegeriyan û dîsa xwe dîtin. Meger Sîmûrg ew bi xwe bûn…”