Sê rê li pêş Îranê ne

Aktîvîstê Mafên Mirovan û nivîskar Shakrokh Tavakollî têkildarî siberoja Îranê nirxandink kir û got: “3 rê li pêş Îranê ne. Herdu rêyên destpêkê hen çend dijberî hev bin jî herdu rê jî dikarin serdestiya otoriteriyê dirêj bikin. Şerê biyanî, dê hewl bide ku hikûmet tedbîrên ewlehiyê zêde bike û xurt bike. Dê tundiya li ser gel bi navê “Parastina neteweyî’ rewa bike. Dê bi vê yekê parçebûna di nava desthilatê de veşêre. Avakirina Monarşiyê dê qeyrana meşruiyetê ya Îranê çareser neke. Ev Dê desthilatiya Îranê ji nûve zindî bike.” 

Shakrokh Tavakolli anî ziman ku Rejîma Îranê 40 sal in bi xêra 3 têgehên sereke li ser piyan maye û ev nirxandin kir: “Yek jê zextên hundirîn, ya duyemîn, belavbûna bêîstîkrariya li herêmê û bernameya nukleerê wekî amûra bazaranê bikar anîye. Îktîdar van amûran ji bo dewama hebûna xwe wekî amûrên jêneveger bikar tîne. Hikûmeta ku lawazibûna aborî, azadiya sivîlan û têkçûna meseleyên derdor û ekolojiyê, mafên jinan, neçaareserkirina nifşên ciwan, çareser neke, dê her dem ji nûve qeyrana ava bike.” 

Shakrokh Tavakoli da zanîn ku hemû peymanên ku rê li pêş şer digirin û êşan kêm dikin divê bi kêfxweşî bêne pêşwazîkirin û wiha lê zêde kir: “Lê divê ev wekî delîla terkkirinê ya erka idaman, zextên terorîzmê, mudaxaleyên herêmê û şantajên nukleerî neyê nirxandin. Bombebarankirina welatên biyanî nikare saziyên demokratîk ava bike. Ev bombardiman dikarin binesaziyê wêran bike. Dikare sivîlan têxe talûkeyê. Ji bo hêzên ewlehiyê dibe ku bibe sedema girtin, îdam û qutkirina ragihandinê. 

Shakrokh Tavakoli bilêv kir ku ezmûnên dawî nîşan dane ku xwepêşandanên sivîl ên parçebûyî - bê rêxistin, tor û serokatiya siyasî - ji bo veguherandina pergalek wusa têrê nakin û got. “Civaka Îranê li kolanan, li zanîngehan, li kargehan û bazarên cîhanê, û bi rêya xwepêşandanên karker û tevgera jinan cesareteke bêhempa nîşan daye. Lêbelê, her pêlek bi rêya serkutkirin, girtin, darvekirin, operasyonên înfîltrasyonê, çavtirsandin û westandinê hatiye tepeserkirin.

Ji ber vê yekê, pirsgirêka bingehîn êdî ne ew e ku gelo Îranî amade ne ku xwepêşandanan bikin, lê belê ew e ku nerazîbûna giştî çawa dikare veguherîne hêzek siyasî ya rêxistinkirî. Heta xwepêşandanên girseyî jî dema ku bi amûrek navendî ya tepeserkirinê re rû bi rû dimînin, xeternak dimînin. Ji bo derbaskirina vê nehevsengiyê, pêdivî bi torên ku dikarin seferberiyê bidomînin, çalakiyan hevrêz bikin, agahdariyê belav bikin, tirsê ji holê rakin û gazindên herêmî bi armancek neteweyî re bikin yek heye.” 

Shakrokh Tavakolu da zanîn ku niha Îran di vê qonaxê de ye ku Yekîneyên Berxwedanê yên Rêxistina Mucahîdên Gel a Îranê (MEK) girîngiya siyasî bi dest dixin û ev nirxandin kir: “Girîngiya van yekîneyan divê wekî ku bi kiryarên takekesî an sembolîk ve sînordar e neyê dîtin. Rolên wan ên sereke ew in ku têkiliyên di navbera komên dijber de biparêzin, veguhestina ezmûnê hêsan bikin û hêviya guhertinê zindî bihêlin. Ev nêzîkatî ne çalakiyên sivîl kêm dike û ne jî tundûtûjiya li dijî sivîlan rewa dike. Grev, bêîtaetiya sivîl, xwepêşandanên kolanan, eşkerekirina binpêkirinên mafan û parastina mafên bingehîn dema ku bibin beşek ji stratejiyek hevgirtî, îhtîmalek mezintir heye ku guhertinê çêbikin. Berxwedana rêxistinkirî wekî pirek di navbera hêrsa giştî û şoreşa demokratîk de xizmet dike; ew ne cîgirê beşdariya gel e.” 

Shakrokh Tavakolu bilêv kir ku baweriya her alternatîfekê divê li gorî plana ku ew ji bo roja piştî guhertina desthilatdariyê pêşkêş dike jî were nirxandin û wiha pêde çû: “Plana Deh Xalan a Maryam Rajavi çarçoveyek ji bo pêvajoya veguhêz pêşkêş dike: komareke li ser bingeha mafê dengdanê yê gerdûnî û wekhev, hilbijartinên azad, veqetandina ol û dewletê, wekheviya tevahî di navbera mêr û jinan de, rakirina cezayê mirinê, serxwebûna dadweriyê, azadiya partiyên siyasî û çapemeniyê, mafên wekhev ji bo civakên etnîkî û neteweyî li Îranê, Îraneke bê nukleer, û prensîba jiyana aştiyane.” 

Shakrokh Tavakolu li ser girîngiya bingehîn a vê planê rawestiya û got: “Girîngiya vê planê ew e ku ew veguhestina desthilatdariya siyasî ne bi rêya mîras, tayînkirin, an îmtiyazên olî, lê belê bi rêya îradeya hilbijêran û meclîseke damezrîner a ji aliyê gel ve hatî hilbijartin, pêşbînî dike. Tê tekez kirin ku Îraneke piştî teokratîk hewceyê parastinên saziyî ye da ku rê li ber ti kes, malbat, an rêxistinekê bigire ku serweriyê wekî milkê xwe yê taybet bihesibîne. Li hemberî vê, Reza Pehlewî û tevgera monarşîst bi nakokiyeke bingehîn re rû bi rû ne. Her çend îdîa dikin ku ew pêşerojê temsîl dikin jî, ew rewatiya xwe ya siyasî ji rabirdûyeke ku bi Rêxistina Îstîxbarat û Ewlehiya Neteweyî ya Îranê (SAVAK), îşkence, desthilatdariya yek-partî û monarşiya mîratî ve girêdayî ye, digirin. Hin kes hewl didin ku pirrengiya civakî ya rastîn a Îranê bikin hilbijartinek xelet di navbera monarşî û desthilatdariya olî de. Ev dijberiya dualî bi astengkirina alternatîfek komarparêz a rêxistinkirî û hiştina ku tirsa dîktatoriya berê hikûmeta heyî biparêze, xizmeta berjewendiyên rejîma heyî dike. Nav û statuyek malbatî ku bi rêya mîratê hatî bidestxistin nikare şûna rewatiya demokratîk, toreke rêxistinî ya rastîn di nav welêt de, an mekanîzmayek zelal ji bo veguheztina serweriyê bigire.” 

Tavakolu herî dawî pêşniyarên xwe kir û got: “Siyaseta ku Rojava dişopîne divê ji diyaloga bi dezgehên desthilatdar re û xwedîkirina hêviyên dubare ji bo reformên navxweyî wêdetir biçe. Nêzîkatiyên weha ne nermbûn û ne jî aramiya herêmî misoger kirine. Çareseriya ji bo Îranê ne di şerekî derve de ye û ne jî di bicihkirina kesayetiyek ku ji hêla hêzên biyanî ve tê piştgirî kirin de ye. Guhertina domdar bi saya hevgirtina sê hêzan gengaz dibe. Ev jî civatek nerazî, torên berxwedana navxweyî û bernameyek ji bo veguherîna demokratîk e. Îran ne hewceyî dîktatoriyek din e; ew hewceyê komareke azad û piralî ye ku li ser serweriya gel hatiye damezrandin. Berxwedana rêxistinkirî girêdana winda di navbera protesto û guhertina siyasî de ye.”