Belê gelî xwaher û biraderan, piştî çend hefteyan em bi nivîseke nû li pêşberî we ne. Li derdora xwe nenêrin. Nivîs li pêşberî we ye. Ez bi xwe li bajarê pêxemberan, li kavirekî digerim da ku bibim ji wan hovan re, ewên ku Sîpan Hiznî yê ciwan bi hovîtî kuştin.
Piştî ku me çend rojan xwe da ber pêlên behra zimanê yekgirtî, me gelek çem û rûbar di ser hev re qulibandin, me dil û hinavên xwe li peyvsaziya kurdî rihet kir, îcar min berê xwe da welatê Serhedê da ku ez hinekî dil û giyanê xwe bi ava hênik sermest bikim.
Rewşa vê cîhana gewrik, hingî aloz û tevlihev bûye, hindik maye ku ji esmana cewrik bibarin. Ez dibêjim qey hûn hemû meseleya barîna cewrikan dizanin. Dîsa jî ez bi bîra we bixim.
Her wekî pêşîyên me gotî: Yekîtî yekîtî yekîtî! Hevgirtin, hevgirtin, hevgirtin!
Di van çend salan de çi hat serê me Xwedê dizane, ruh û simbêlên şêx û meleyan dan ber kêr û gûzanan, bi hinceta ku ji Meleyê Derewîn re naçin şejdeyê. Hinekan got, mezhebê şafiyan betal e, werin ser mezhebê henîfiyan.