
Li Amedê serhildan e…
Her şev du mûm pêdikevin ligel dilê dayikên kezebşewitî. Berxwedanê Biçûk dilezîne ku stargehan çêbike bi Mazlûmê Cizîrî re û ji teybê dengê Dilgeş bilind dibe; biçûkê canê tu hatî cîhanê

Her şev du mûm pêdikevin ligel dilê dayikên kezebşewitî. Berxwedanê Biçûk dilezîne ku stargehan çêbike bi Mazlûmê Cizîrî re û ji teybê dengê Dilgeş bilind dibe; biçûkê canê tu hatî cîhanê

Wekî diyalîkta jiyanê dema du hêz li hemberî hev bin ne tenê bi şer, bi wêje, derûnî, perwerdehiya qaşo neteweyî, dîn, sinc, sînema, tv û rêzefilman rikber dixwaze vîna te bişikîne

Wek xalîçeya rengîn mêrgên wê û hewaya hênik a ruhvedena hebûnê. Li wî zozanî çawa mirov dil nagire, aşiq nabe, bila Binefşa Narîn û Cembeliyê Mîrê Hekarya nîşaneya dilgirtina me bin

Wekhevî û azadî tune be jiyan tune ye. Newekheviya zayenda civakî koletiyê, serdestiya mêran tîne, pirsgirêk, xerabiya derûniyê tîne, nexweşiyên civakî tîne û pêşaroja zarokan tarî dike.

Em pîrozî û qenciyê dixwazin, li mirov bar dikin, lê rewşa heyî ya her serdeman ne ev e. Tim tarîtî û xerabî serdest e. Helbet ne xwerû, lê bi zêdeyî. Kur-keç dê û bav diavêjin kolanê; dê û bav jî zarokan. Kujeriya jinan bûye ji rêzê, mirovahî tev qurbana wan. Kes jî xwe bêguneh nabîne, tev jî bawermend!

Delalek jin, ji me, ji qurcika dilê me, dipirse; ji notî vir ve (ji salên 1990î û vir ve li ser vê axê, li Kurdistanê); goristanên komî, çalên asîtê çi ne, cenaze li şikêran li çi digerin? Kîjan wijdan mirovan dixe vî halî, rewş çi dibe bila bibe! Dayikên şemiyê çi dixwazin, kê çi bersiv da wan!

Di serxweşiya xweşaheng a dengê efsûnî yê Delavê de av, hewa, bilbil, kew û her cure balindeyên kurdewar di canlidariya pîroz a dêlîndêza sibehê de bangî azadiyê dikin


“Dilo ez bimrim dilo hewar…”

Sih û du sal berê, şeveke wek îşev, saet derdora neh-neh û nîvan daketim îstasyona Mêrdînê, wargeha dilê bibêrî, cihê biewle… Rewîtiyek bibobelat, xweş û xetere ji Zelê ber bi vir ve qediyabû; de...

Ka li binê vî ezmanî, na wele li vê gerdûnê kê yan çi wate daye hebûnê. Kî, çi me tevan û her tiştî distrîne di pêxila xwe de. Belkî gerdûnê ew an jî wê gerdûn bi avakirina xwe, xwe abadîn kir.

Bêyî min nivîs bi derengî ket, pêşî xwerexnebikim. Şert û mercên jiyanê mirov asteng dikin, mixabin.

Şev banga evînê ya xweşcivaniya / canciwaniya mirovên li welatekî bihuştîn û carinan şahidên keserên bindestiyê ne, lê evînê jî dibarînin û guh nadin şert û mercan.

Divê tev li Kongreya Komeleya Wêjekarên Kurd bibûma. Bi lezûbeza sihara sibê gihaştim hevalê min ê girtîgehê Îlhan û rêzdar M. Salih. Bi xweşsohbetekê em gihaştin Amedê.

Peyvek erebî ye tişta ku dizanim. “Qefil” girtin e, “mifte(h)” , “fetih” jî vekirin e. Qefl û mifte(h) tê wateya tişta, navgîna girtin û vekirinê.

Tika kirin ku Tîjle wan qebûl bike, bibe Amedê navenda jiyanê. Balinde bi delîliya bazî, masî bi qelawiziya Yûnis dest bi sê niftikên pêketî, ketin heman tevgerê.

Îro ji Mêrdînê berê min li Amedê bû. Wexta di Siltan Şêxmûs re derbas bûm ber bi Kanî Genîkê ve ku riya Sûrgiçya ji me diqete, berî wê, şewlekî biçûçik hebû, ciyekî wiha rast, rastûçepên avekê zirav,...

Îro ji Mêrdînê berê min li Amedê bû. Wexta di Siltan Şêxmûs re derbas bûm ber bi Kanî Genîkê ve ku riya Sûrgiçya ji me diqete, berî wê, şewlekî biçûçik hebû, ciyekî wiha rast, rastûçepên avekê zirav,...

Navbêna Delavê Dengiza (Mezra me, gundikê me yê vê dawiyê, ku niha vala ye, hatiye şewitandin.

Berf, wer xuyaye ku dê li hewşê bigihê 50 cm’î. Deriye ku bi pêlikekê em derdikevin hewşê xweş venabe, ji ber berfê. Min hebikekî paqij kir, ji pêgermokê re cih vekir. Lê wer maye ku derî bixitimîne.

Piştî Bereşê mirov dikeve navbeyna erdê Hecî Xelîl û erdê me yê Zolê. Min toza vê neqebê hindik danequrtiyaye. Aliyê destê rastê, erdê Mala Hecî Xelîl û rêya sikura wan di ber de.

Çavê Emero, li ser destê çepê, tehtek bilind î sor û dirêj e. Li kêleka wê yî çepê hîmekî gir û hejîrek bejik î ku hejîrê wê pir xweş heye.

Berdewama Nameyên Ji Girtîgehê ye.

Min nameyên neşandî dinivîsand di rojnivîska xwe de, li girtîgehê tebata min pê dihat û ji aloziyên derûnî, pirsgirêkên rojane diferikîm. Her nameyek ji zarokekê/î min re ye. Dixwazim parve bikim.