Demokrasî bixwe hişmendiyek e ku divê dîrok û terbiyeyeke wê hebe. Demokrasiya bi ’lê...’ dişibe ya zilamekî zilimkar. Ev zilam dibêje ’ez di esasê xwe de yekî pir baş im lê... heger hinek hêrsa min neynin, an jî jina min ji gotina min dernekeve!’
Kurd divê hêza dewleta Îranê baş analîz bikin, biçûk nebinin, lê li ser esasê hebûna xwe tevbigerin û kurdên li hemû cihanê piştgirî bidin.
Kurdan wekî potansiyel sûcdar dibînin. Dev ji kesên ku nava têkoşîna çekdarî de cih digirin, derdin ceza Ayşe Gokkan ku hevseroka şaredariya Nisebinê kiriye, dibirin.
Ji salên 90î heta niha, ev bûyerên weke yên Gulistan û Rojwelat ne bûyerên takekesî ne, berovajî wê dewlet sîstematîk û bi taybetî bi ser jinên kurd de tê.
Her çend pêşketina medyaya civakî û amûrên dîjîtal şertên belavkirina agahiyan hêsantir kiribe, lê girîngiya rojnamegeriya ku vedikole û rastiyan derdixe holê kêm nebûye, belkî zêdetir jî bûye.
Wek jineke kurd li xerîbiyê, ji malbateke feodal, bûkeke biçûk, Azadiya Welat bû cihê azadî, hebûn û xweîfadekirina min.