Bandora dem û serdema têde tê jiyîn, di serketinê de diyarker e. Li gorî derfet û rêbazên serdemê xwe amadekirin û li gorî wê xwe rêkûpêkkirin, di riya serketinê de rêbaza sereke ye. Ger ne wisa be dê xwedûbarekirin derkeve holê. Xwedûbarekirin jî genîbûn û dawî mirin e.
Lê Rojhilata Navîn nekarî xwe ji ferasetên olperestiyê rizgar bike. Bi ser de jî bi ol û nijadên xwe pîroz kirin û êdî hem bi hêrsa olperestî û hem jî ya nijadperestiyê êrişî hev dikin û nahêlin aramî bikeve nav civakê. Helbet em nikarin bêjin hêzên ewropî/hegemonîk para xwe di van gengeşiyan de tune ye.
Tişteke balkêş jî kesên weke pêşeng tên nasîn, di cih de yan ne di cih de, ji bikaranîna van peyvan gelek hez dikin. Gelek caran bikaranîna wan peyvên cuda, weke quretiya zanebûnê jî tê dîtin
Mînakên cîhanê û yên li welat ev piştrast kiriye ku bêyî xebat û bedel tiştek nayê standin. Divê piştî van gotinên mezin, endam û pêşengên van platforman bikevin her kolan û bajaran û dest bi xebatan bikin.
Ev kesayetên netutiştên hertişt, ên tenê ziman û jiberkirina wan xurt, bi daneyên kesên bedeldayî û kesên bi xetereyên mezin berhem afirandî dipeyivin û xwe pir mezin dibînin. Tiştên bûne malê civakê weke wan afirandî an jî mal û milkê xwe bi kar tînin.
Zimanê kurdî, wekî yek ji şaxên herî kevnar û resen ên malbata zimanên arî (Hind û Ewropî), di dirêjahiya dîrokê de bi gelek alfabeyên cihêreng hatiye nivîsandin. Ev guherînên alfabeyan ne tenê guherîna tîpan e, lê belê nîşaneya berxwedana çandî ya gelê kurd e li ser axa xwe ne.
Rewşa neteweya kurd li gorî vê rastiyê nirxandin, çewtî û rastiyên heyî radixe ber çavan. Ji ber dijminan bi dagirkirina welat re tunekirina kurdan xistine armanc, bingehên xwişk û biratiya gelan gelek lewaz mane. Di dema selçûqî û osmaniyan de hineke gav û sepanên erênî hatibin avêtin jî mixabin pir lewaz mane û di dil, mejî û zagonên neteweyan de ev realîte ne hatiye rûniştîn.
Sedsala dawî dîroka kurdan bi lêbandin û îxanetan hatiyê nivîsîn. Li Rojava bi Fransa re, li Başûr bi Îngîltere, li Bakur bi osmanî û tirkan re ji bo azadiyê şer hatibe meşandin jî, di dawî yê de ji pişta xwe derba xincera îxanetê xwarin e û bi qirkirinan re rû bi rû mane.
Di vî şerê Îran û DYAyê de çîrûskeke hêvîbar ronahiyê dide. Bi yekîtiya hêzên kurdan ên li Rojhilat re, sekn û helwesta 'rêya sêyemîn' ango aliyê civakê hat ragihandin.
Di vê pêvajoya şerê parastina rêmeta kurdan û Rojava de, bi dilsojiya wendahiyên me re du tiştên ji bo pêşerojeke baş bên avakirin derketin holê; yek, şervanî û rûmetdariya kurdan, du jî tifaqa nav kurdan. Şerê Rojava hemû ol û mezheb û partiyên kurdan li qadan gihandin hev û kirin yek. Bi hev re herikîna qadan re, dilê hemû kurdan bi hev re lê da û ji nav lêvên hemû kurdan dirûşma, ‘Yek e yek e yek e, gelê kurd yek e’ bû dirûşma herî berz.
Di girtîgehê de weke her hevalên xwe ji bo min rêya têkiliya bi derve re ya xurt û sereke bû. Geşedan û pêşketinên li welat me bi piranî ji rojnameya Azadiya Welat dizanîn. Ji bo lêkolînên me yên taybet jî çavkaniyeke sereke bû.
Em bi hinceta dijmin rê û derfetan nade me, em dest ji pêkanîna erkên welatparêziyê berdidin û hemû gunehebariyê dikin stûyê dijminên xwe. Ev şaşitiyeke xetere û radestbûna dijmin e.