Lê Kobanê! Çi dirêj e wateya navê te. Bila em lal bibin û tenê navê te bimîne li ser zimanê me bes e. Kobanê. Despêk û dawiya tevî wateyan. Parola û bêdawîtiya Baxçê Ronahiyê. Salvegera te hatiye û te tî û birçî, bê kehrebe û bê agir hiştine. Dorpêç e dorpêç e li dor te. Yên bêrû û rûmet, yên kurmî û barbar…
Mijdar e dîsa. Pelên zer behsa te dikin, darên bi tenê, şaxên ku li tembûra stranek xemgîn dixin. Teyr û tilûrên ku koç dikin, ewrên ku serê xwe derdixin û behsa zivistanê dikin… Tev behsa te dikin.
‘Her kes dibêje qey tu, tu yî
Bi xatirê te ey pênûs, ey kaxiz, ey nivîs! Bi xatirê te ey barê gotin û hevokan, ey welatê peyvan û wateyan ê bêdawî.
Çend roj berê ez jî li Bazîdê bûm. Ji bo Konferansa Gotûbêjên Yekîtiya Neteweyî. Min jî wek gelek kesan got qey beşdar ji her parçeyî hatine. Ji ber ku di navê konferansê da yekîtiya kurdan hebû.
Berê mirovan, kurdan di hin rewşan de digot, ji bo min filan filan tiştî nekiriye, zimanê min kin e. Eva hêjahiyeke çandî, mirovî, civakî û etîkî bû. Ziman tiştekî bêşerm ê ku hema bike leqeleq nebû.
Di vê dema ku dîmenek ji pirtûkekî, tweetek ji nivîsekî, gotineke tewşik ji peyamekî bi bandortir e de, nivîs jî di qeyrana dil de digevize, nivîskar jî.
Carna mirov dibê qey çemek diherike li nav dil û hişê mirov. Çemekî bihêrs û hawar hawar, çemekî bêdeng û zexel. Carna mirov dixwaze ku ew çem her tiştî bişo ji dil û hişê mirov.
Salek din jî diçe. Lê her tişt kevn e. Çîroka ku dinyayê bi sedan sal in ji bo me nivîsandiye jî eynî çîrok e. Belengazî, bêwarî, koçberî. Dîsa tenê em bi soza biratî û xwişkîtiyê ve girêdayî man.
Mînerva, Patriya, Marîa Teresa… Sê xwişkên delal. Sê perperokên li dijî dîktatoriya li komara Domînîkê… Qet jibîr nakim.
Derd çî ye gelo? Carna ev pirs zehf tê bîra mirov. Gelek caran armanc û derd naxwiyin lewre. Lê Ego dixwiyin, kompleks û nexweşiyên ecêb dixwiyin.
Şahid çi ye? Çima tê kuştin, çima hat kuştin şahida biçûk û narîn? Çavên şahid çima ditirsînin, çima bêdawî ne çavên şahid, çima êdî ne tenê çav in? Çavên şahid çawa wan li ser sûc, di nava tarîtî û...
Gula sê xwişkan bû gula min, xwişka du şehîdan. Gula sê şehîdan bû xwişka min. Li derên veşartî ji xwe re gulistanan çêkiribû.
Du sal derbas bûn, te çi bi ser bêjingê xist, çi li binî hişt? Helbestên ku hê jî xwe li dil vedişêrin û nahêlin tu wan binivîsî, cezayê çi didin te? Ên ku tu li wan geriyayî çima li cîhê xwe nebûn,...
Carna dibînim, hin mirovên ku qet û qet zorî û zehmetî nedîne, wisa behsa berxwedan û serhildanê dikin ku tu dibêjî qey wan ewan têgîhan derxistiye! Balkêş e ku her tim wiha bûye.
Di van rojên havînê de di nav labîrentên (labîrent, ne bi tirkî ye, ji helenî tê, navzimanî ye, loma jî niha naxwazim bêjim gêjgerînek...
Mirov carna naxwaze dest bi gotinê bike. Hema bila her tişt li cîhê xwe bimîne, her peyv li sîpera xwe. Bes nabe, wilo nabe. Peyv naxwaze li cîhê xwe bisekne, wate naxwaze destvala bimîne.
Teva ku gelek tişt li ser dil hatine û tên gotin û teva ku dil zû de di qefesan hatiye razandin jî, hêj kes nizane ku dil çi ye, li ku ye, çi dike? Loma dema em dibêjin dilbaz, dilzan, dilnas û...
Madem ku hebûn her çûyîn e, lazim e mirov vê pirsê hema li ser çermê xwe bideqîne û welê bijî. Çimkî tu bipirsî nepirsî jî hebûn, xwezaya xwe dijî diçe û hey diçe.
Dema ku hozanê me Rojen Barnas got: “Min navê xwe kola li Bircên Diyarbekir…” Dizanibû ku dê ev helbest, bibe efsane, bibe welat, bibe bircek ji bircên me yên derûnî, bîr û baweriyê? Û dema Ciwan...
Dîsa vîzevîza fikran, plan û pêşnûmayan e li dor serê me li pêş çavên me diçin û tên an jî li ser medya dîjîtal difirin, diherikin, diteqin.
Wê rojê wekîleka kurd bersîvek da êrîşek devkî ya li parlamentoyê.
Kîbûn û kînebûn carna wiha çiqas dest li mirov dihejîne ne? Teva ku carna tenê, sîwana mirovbûnê li ser serê mirov dixwiyê jî; dem tê ku kiyaniya me ji Araratê derbas dibe û dibêje, ez heme an jî...
Min du sal berê, yani salek beriya berdana xwe ya ne bi bereet lê bi şert, tim li ser rojhilat xwend, loma li ber derê girtîgehê jî navên Simko, Qadî, Kemanger û Elemhûliyan li ser zimanê min bûn...