
Hêska Rihan
Asîman hejiya, makeezman zayî, pitilank ji landika xwe kete li ser erdê cîhanê û jiyan dest pê kir...

Asîman hejiya, makeezman zayî, pitilank ji landika xwe kete li ser erdê cîhanê û jiyan dest pê kir...
Em hatin beşa dawî ya Nêrîbelî, ev beş dê zêdetir bi şîroveyan pevgere û hinek bi rexneyên ser rêzenîvîsê.

Mesîn girt û derkeftiye
Me dexlê xwe vecemand, bêhna xwe veda. Êdî hewce ye dest bi hêrandina Nêrîbelê bikin. Me Nêrîbelê xwe li rêkekê hêlandibû, hiştibû. Êdî dikarin dest bi rêwitiya xwe bikin.
Mirov dixwaze bawer bike û bi pêdiviya baweriyê jî dixwaze ji xwe re berhemên çandî ava bike. Ev pêdivî digel xwe avakirin û afirandinan tîne.
Sihbeta dost û yaran, gelek deman heçkû mirovî di nava gêrestêran de digerîne. Tu xwe di nava gêreyê de dibînî lê dûr jî hizra stêrên geş dikî.
Di çanda me de, taybet jî di çanda me ya devkî de, şibandin/şibhetî ciheke girîng zeft dike. Ev hunerek e, ji huneran, hunera peyv û gotinan e.

Hefteya borî, me qala destpêka çîrokên xwe kir. Me hinek Ferx û Gilgamêş nas kir. Dê niha jî hinek Sitî û Enkîdû nas bikin û berdewamî çîrokan bin…

Mirov, an jî weke pênaseya mirovan homo sapîens, bi qasî ku xwe nas kirî li pey xwesteka naskirina xwe ketiye. Bi mejiyê xwe, bi serpêhatiyên xwe her xwestiye xwe ji zîndewerên din cuda bike.
… û Ferx li Bozeşînê siwar bû, ber bi geliyekî bêdawî ve, bi Bozeşînê re bi rê ket. Di wî geliyê kûr û bêdûmahîk de, ji bilî wî û Bozeşînê kesek din tune bû; ber bi eşqa abadînî ve diçû.
Kenan Colemêrgî

Kovandaro wê li min hatî pîrepayîz e

Biçûkaniyê, her kengî biçûma gundê xwe, min bo xwe çîrok, peyv, metelok, serpêhatiyên resen û qedîm digirtin û piştî qewlê min ê gundî diqediya, bi wî tûrikê xwe yê tijî ve vedigerîm navenda...

Demek dirêj di navbeyna nivîsa yekem û vê nivîsa han de derbas bû. Ji ber vê yekê pêwistiya çend pênaseyên biçûk hene digel vê nivîsê.

Deng nasnameya zindeweran e. Xweza bi dengan afirî û helbet me baweriyên xwe, kesayetên xwe, çanda xwe, dîroka xwe û hestên xwe bi dengan ava kirin.