Çanda kurdî li ser erdnîgariya ku şoreşa sazûmankar a mirovahiyê, neolîtîk, lê pêk hatiye, teşe girtiye. Kurd jî wek piraniya gelên vê erdnîgariyê parçeyek ji vê şoreşê ne û îro mîratgirên wê ne.
Di fîlmên ku dê sînemaya kurdî biafirîne de dê rengekî vegotinê yê çawa bê bikaranîn, ev vegotin dê xwediyê teşeyeke çawa be, çîrokên van fîlman dê li gor, kîjan pevçûnan bên honandin, honakeke çawa,...
Ev hezar sal in ku çîrokên der barê pêkhatina gel, kom, komik û eşîretan de tên vegotin. Ev çîrok biçûk tên xistin û bêwate tên nîşandan.
Li gor bindestan, yên ku keda wan tê xwarin, yên ku tên birêvebirin, yên ku dixwazin cîhaneke heqane, wekhev, bêçîn, bêkedxwarî û adil ava bikin.
Huner wek çalakî û rêbaza xwehekirina mirov, pêşîlêgirtina biyanîbûna bi xwezayê re, di navbera heyînên xwezayî û awayê hebûna wan de xwewatedarkirinê derketiye holê.
Feylesof û nivîskarê frensî Georges Bataille gava ku ked û hunerê dide ber hev û vedikole, dibêje ku her du jî çalakiyên bingehîn ên pêvajoya ku mirov dikin mirov in.
Tişta ku hiş û giyanê mirov heyî dike; tişta ku hêza biryardayîn, pêkanîna biryaran dide mirov jî asta têkiliyan e ku mirov di navbera hebûna xwe ya takekesî û civakîbûna xwe de datîne.
Mirov bala xwe bide fîlmên demên dawîn ên ku ji aliyê derhênerên kurd ve tên çêkirin, ev rastî pir aşkera tê dîtin. Karakterên çîrokên van fîlman hemû kesên têkçûyî ne.
Tişta ku em jê re dibêjin dîroka mirovahiyê, rêwîtî û serpêhatiya hebûna mirov e. Ew rêwîtî ye ku ji hebûneke biyolojîk ber bi hebûneke sosyolojîk û psîkolojîk ve pêk tê.