
Bajar bi bajar bi te re me!
Bi hêvî û hewldana ji bo dîtina te çend roj in li bajarekî deryayî me. Derya şîn, dar kesk, gul û kulîlk geş in, li kolanên bajar û peravên deryayê.

Bi hêvî û hewldana ji bo dîtina te çend roj in li bajarekî deryayî me. Derya şîn, dar kesk, gul û kulîlk geş in, li kolanên bajar û peravên deryayê.
Gerdûna ku bi guherînên demsalan re nîşanî me dide ka divê em çi bikin û çawa bin; bi xwebûnî, xweserî, azadî û zindîbûna xwe me bi me re dixe nav lêpirsînan.
“Li benda hatina tu demsalê nemîne! Nebêje qey; bi guherîn û derbasbûna wan re jiyana me ya ku wekî ‘mehkûmiyetek’ derbas dibe jî dê biguhere Nebêje qey ahenga jiyana me wekî ya wan bi rêkûpêk e...
“Li heyvê dinêrim ji paceya girtîgehê/heyv bilind û ronak/girtîgeh kûr û tarî/li heyvê dinêrim.../lê heyv ji çavên min ditirse/û dibêje ev keçik şeyda ye hewarê!/ev keçik evîndar e...” Mizgîn Ronak.
Di vê êvara payîzê de li dengê Mîryem Îbrahumpur guhdarî dikim. Dengê wê, hem xemgîniya payîzê, hem jî kêfxweşiya ji bo hatina biharê tîne.

“Kengê li çavên te binêrim/ dilê min bi oqyanûsek tê şûştin/ bi ku ve diçim/ li nik te dimînim/ wekî mayîna stêrkan a li asîman.”
Mehek ku me dike şahidê şevê derbas bû. Şahidî û raza şevê, rewşeke cuda û xweş e ji bo yên vê ‘meha rojiyê’ bi şiyariya şevê ango dema paşîvê dijîn. Şev şahid e ji me re.
Van rojên ku nexweşiya li nav alemê belav bûye, ne tenê li ser gel an jî welatek; bi awayê adil hema bêje li ser tevahî civak û welatan heye; hestên nû bi me re çêdibin.
Hefteya borî bi sernavê “kî ne û çi ne?” min xwest balê bikişînim ser zindaniyên ku bi dehan salan e di qefesan de, di dojehên vê cîhanê de bi bedelên gelek giran ên ‘nedîtî’ dijîn.

Wekî xewnereşkê ye carna jiyan û bûyerên lê diqewimin. Bi giraniya xwe aqil û giyanê însan mijûl dikin, nahêlin dem û jiyan rehet, xwezayî û asayî derbas bibin...
Van rojan ji gelek tiştan dixwazim birevim. Ji dîmenên bajarên talankirî, zarokên li kampan li ber baranê, bêcil û bêpêlav, hestiyên pakrewanên di gorên bêkesan de bêxwedî mayî! Van roj û mehan şahî...